Al meer dan tien jaar lang bouw ik websites met WordPress. En deels deed ik dat met Elementor.
Het voelde soepel. Ik kon snel schakelen. Klanten zagen direct wat ze kregen. En eerlijk gezegd: ik was er goed in geworden.
Dus toen een klant me vroeg waarom zijn website zo traag was geworden, keek ik eerst naar de server. Naar de afbeeldingen. Naar de cache-instellingen. Ik keek eigenlijk overal.
Behalve naar de werkwijze.
Ik opende het project. Elementor laadde. En toen laadde hij nog wat.....
Ergens tussen het wachten op de Elementor editor en het zoeken naar de juiste widget, drong het tot me door: ik was meer tijd kwijt aan het navigeren door mijn gereedschap dan aan het eigenlijke ontwerp.
Een knop verplaatsen? Drie klikken. Een marge aanpassen? Even zoeken in welk tabblad dat ook alweer zat. En als ik iets wilde doen wat tot de standaardfunctionaliteit behoorde, begon het echte puzzelen.
Ondertussen werden de websites “zwaarder”. Niet omdat de inhoud complexer werd. Maar omdat Elementor veel onderdelen toevoegt die je niet ziet. Scripts. Stijlen. Structuur. Allemaal geladen, ook als je ze niet nodig hebt.
Ik merkte het aan de laadtijden van een website. Aan PageSpeed (een gereedschap van Google om de laadsnelheid van je website te testen) -scores die tegensputterden. Aan klanten die vroegen: "Maar waarom is hij dan toch traag? Hij ziet er toch goed uit?"
Goede vraag.
En ik had geen prettig klinkend antwoord.
Het was niet dat Elementor niet werkte. Hij werkte prima. Maar ik begon te beseffen dat "prima" en "in control" niet hetzelfde zijn.
Het begon bijna per ongeluk.
Een project waarbij de klant expliciet vroeg om een snelle, lichte website. Geen franjes. Gewoon snel laden, goed leesbaar, makkelijk bij te houden. Ik had Elementor al klaarstaan, maar iets weerhield me.
Ik dacht: laat ik het eens anders proberen.
Ik installeerde GeneratePress als thema. Licht, snel, weinig overbodige franjes. En daarna GenerateBlocks — een plug-in die samenwerkt met de gewone blokeditor van WordPress, ook wel Gutenberg genoemd.
Geen aparte editor die de WordPress editor vervangt. Geen eigen interface die je eerst moet leren kennen. Gewoon de standaard WordPress-omgeving, maar dan met wat extra bouwblokken.
Het voelde in het begin bijna te simpel.
Waar waren alle opties? Waar waren de tientallen widgets? Ik had het gevoel dat ik iets miste.
Maar toen paste ik de eerste sectie aan. En daarna de tweede. Zonder te wachten tot de editor geladen was. Zonder door tabbladen te scrollen. Gewoon aanpassen, bekijken en doorgaan.
De PageSpeed-score? Deze gaf “Groen licht”. Zonder een trukendoos open te trekken. Niet omdat ik iets bijzonders had gedaan. Maar omdat er simpelweg minder onnodige code werd geladen.
Dat was het moment waarop ik begreep dat het probleem niet de server was geweest.
Ik merkte het na een paar projecten.
Ik zat minder lang achter hetzelfde scherm. Niet omdat ik sneller klikte, maar omdat ik minder hoefde te zoeken. De structuur van een pagina was gewoon zichtbaar. Logisch. Zoals je zou verwachten dat het werkt.
Met GenerateBlocks bouw je in blokken. Een container. Een kop. Een stuk tekst. Een knop. Elk onderdeel staat op zichzelf, maar past netjes in het geheel. En als je iets wilt aanpassen, pas je precies dat ene ding aan — zonder dat er ergens anders iets verschuift dat je niet had verwacht.
Dat klinkt misschien vanzelfsprekend. Maar dat is het bij een zware pagebuilder vaak niet.
Nu werk Ik eerlijkheidshalve ook vaker direct met HTML en CSS, of bouw (delen van) een thema zelf. Niet omdat het sneller is, maar omdat het later — als een klant iets wil wijzigen, of als ik het project na een jaar weer oppak — nog steeds begrijpelijk is. Voor mij. En soms ook voor de klant zelf omdat je het op die manier op maat en gebruiksvriendelijk kunt opbouwen.
Met het thema GeneratePress en de plug-in GenerateBlocks kan ik op een soortgelijke manier te werk gaan.
Maar ik moet wel eerlijk zijn. Wanneer je kennis hebt van HTML/CSS en in het bijzonder van lay-out methodes als flexbox en CSS grid heb je een voorsprong in het gebruik van GenerateBlocks. Dit is om de doodeenvoudige reden dat het lay-outen van je ontwerp via deze plug-in o.a. via deze methodes gebeurt. Dat is ook duidelijk herkenbaar in de opties die door de plug-in geboden worden. Dat maakt de plug-in misschien wat minder geschikt voor de niet code krakers onder ons…… Daar staat tegenover dat je met deze plug-in veel meer mogelijkheden hebt om je lay-outs responsive (automatisch aanpassen aan de verschillende schermgroottes) te maken.
Het thema GeneratePress vertoont tenslotte weinig eigenzinnige trekjes. Het legt je geen structuur op die je later moet omzeilen. Het dient als basis voor je ontwerp en ermee werken voelt als zodanig niet alsof je in een “keurslijf” gedwongen wordt.
GeneratePress en GenerateBlocks bieden daarom precies datgene waar ik naar op zoek was.
Niet meer mogelijkheden. Meer overzicht. Niet meer flexibiliteit op papier. Maar echte controle in de praktijk.
Ergens halverwege een project — een gewone dinsdagochtend, koffie naast me, niets bijzonders aan de hand — realiseerde ik me iets. Ik had jarenlang gedacht dat ik Elementor soms gebruikte omdat het op dat moment de beste keuze was. En misschien was dat ook wel zo. Voor die tijd. Voor die projecten. Voor die manier van werken.
Maar ik was ondertussen veranderd, net als de webdesign trends trouwens.
Mijn projecten waren veranderd. Mijn klanten verwachtten meer. Sneller laden, beter scoren, makkelijker beheren. En ik — zonder het bewust te beslissen — wilde gewoon rustiger werken. Minder ruis. Meer gevoel van controle.
GenerateBlocks en GeneratePress gaven me dat niet omdat ze beter zijn. Ze gaven me dat omdat ze pasten bij waar ik nu sta. En de webdesign trends volgen al langere tijd het principe van “minder is meer”.
Dat is het ding met gereedschap. Je kiest het niet één keer voor altijd. Je kiest het opnieuw, telkens als je merkt dat de manier waarop je werkt niet meer klopt met wie je bent geworden.
En het grappige? Die trage website van die klant — de reden waarom dit hele proces begon — laadt nu in minder dan twee seconden. Maar dat was eigenlijk nooit echt het punt.
Ben jij ooit blijven werken met een gereedschap — niet omdat het de beste keuze was, maar gewoon omdat je er bekend mee was? En wat maakte uiteindelijk het verschil?